Wybierając się do Brazylii w porze deszczowej, należy zabrać ze sobą jakieś okrycia, chroniące przed ulewnymi, tropikalnymi deszczami.

Wyjeżdżając na południe kraju w miesiącach letnich, warto pomyśleć o spakowaniu ubrań chroniących przed chłodami.

Przyda się także wszystko, co pomoże nam znosić tropikalne upału: okulary przeciwsłoneczne, krem z filtrem UV i koniecznie jasne nakrycie głowy.

Niestety, punkty informacji turystycznej rzadko funkcjonują w sposób zadowalający. Przewodnik w plecaku dostarczy nam często wiadomości których nie znajdziemy u odpowiednich urzędników.

Jeśli mamy zamiar używać grzałki czy suszarki, adaptor w stanach północnych będzie nieodzowny. Napięcie w tamtejszych gniazdkach wynosi 110V.

Przydatne będą wszelkie środki chroniące przed komarami - po zmroku potrafią być bardzo dokuczliwe, zwłaszcza na terenach wilgotnych. Zaleca się także zabranie podręcznej apteczki zawierającej plastry i środki odkażające, a także leki łagodzące problemy żołądkowe.

Jeśli nie mamy zamiaru korzystać z gościnności droższych czy częściej uczęszczanych przez turystów hoteli, mamy natomiast zamiar spędzić pobyt w Brazylii w bardziej spartańskich warunkach nieodzownych będzie kilka kolejnych przedmiotów. Najbardziej podstawowe to moskitiera ( zwłaszcza w rejonie Amazonii), hamak (odradzamy spanie na karimacie ze względu na robactwo) i lekki śpiwór. Nieodzowne będą filtry lub tabletki odkażające wodę - są lżejsze i wydajniejsze od przenośnych urządzeń do jej gotowania.

W 1867 wytyczono granicę, zgodnie z którą zamieszkane w 99% przez Brazylijczyków Acre znalazło się w granicach Boliwii.

14 lipca 1899 Brazylijczycy zamieszkujący Acre ogłosili powstanie niepodległej Republiki Acre, której prezydentem został Luiz Galvez Rodrigues de Aria. Republikę zlikwidowały wojska boliwijskie w marcu 1900

Między październikiem a grudniem 1900 mieszkańcy Acre podjęli kolejną nieudaną próbę zrzucenia władzy boliwijskiej.

27 stycznia 1903 roku do Acre wkroczyły wojska brazylijskie na czele z José Plácido de Castro, który powołał kolejną Republikę Acre.

11 listopada 1903 podpisano traktatu w Petrópolis, na mocy którego Acre przyłączono do Brazylii.

Mato Grosso do Sul – jeden z 26 stanów Brazylii (+ Dystrykt Federalny), położony w południowo-zachodniej części kraju. Od zachodu graniczy z Boliwią i Paragwajem, od południa ze stanem Paraná, od wschodu ze stanami São Paulo, Minas Gerais, a od północy Goiás i Mato Grosso.

Encontro das Águas (Spotkanie Wód) to miejsce, gdzie ciemne wody Rio Negro (Czarnej Rzeki) spotykają się z jasnymi wodami Solimőes (Amazonki). Znajduje się ono kilka kilometrów w dół rzeki za Manaus. Ciekawie wygląda wtedy woda, właściwie już Amazonki – przez kilka kilometrów jest ona dwubarwna, gdyż mocne nurty dwóch łączących się rzek nie mieszają się z sobą.

Jednodniowe wycieczki do Encontro das Águas i pobliskiego Parque Ecológico Janauary organizują biura w Manaus.

Parque Ecológico Janauary to przede wszystkim rozciągający się w widłach Rio Negro i rzeki Solimőes rezerwat Lago Janauary. Trwające od 9.00 do 16.00 imprezy cieszą się dużym powodzeniem (koszt 30–40 $ od osoby). Można też skorzystać z propozycji wynajęcia motorowego kanoe dla najwięcej 4 osób – cena takiej przyjemności to 50 $.

Innym sposobem zobaczenia Spotkania Wód jest podróż balsa (promem) z Ponta do Catalăo, 12 km na wschód od śródmieścia Manaus, do Careiro na przeciwnym brzegu Amazonki.

Karnawał, zwykle pod koniec lutego lub na początku marca, rozpoczyna się w czwartkowy wieczór i trwa do najbliższego poniedziałku. Trudno powiedzieć, czego tu wtedy nie ma. Furorę robią szczególnie trios eléctricos, zespoły grające (często na platformach ciężarówek przemierzających Praça Castro Alves, Campo Grande i dzielnicę Barra w towarzystwie tłumów wielbicieli, tańczących i popijających napoje alkoholowe) na instrumentach elektrycznych szybką płomienną muzykę w stylu frevo. Karnawał w Salvadorze komercjalizuje się, ale nadal jest bardziej żywiołowy niż w Rio.

W wielu klubach, tak w czasie karnawału, jak i na krótko przed jego rozpoczęciem, odbywają się bale. Wtedy też jest okazja, żeby popatrzeć na próby blocos – ulicznych zespołów muzycznych. Świetne są afoxés (afrykańskie blocos), które najlepiej prezentują się w Liberdade, największej murzyńskiej dzielnicy Salvadoru.

W czasie karnawału często zdarzają się akty przemocy: kilka turystek doniosło o dość brutalnych awansach ze strony miejscowych. Przede wszystkim jednak niebezpieczne bywają dzikie tańce za trio eléctrico.

Ouro Preto przewyższa inne miasta Brazylii w każdym szczególe – jednorodnością barokowej architektury, kościołami, genialnymi dziełami Aleijadinha, muzeami, sławą, zainteresowaniem turystów, świetnymi rozwiązaniami komunikacyjnymi, ekskluzywnymi sklepami i specyficznymi handlarzami ulicznymi. Najlepszym okresem do odwiedzenia Ouro Preto są suche i chłodne miesiące od marca do sierpnia.

Vila Rica de Ouro Preto (Bogate Miasto Czarnego Złota), jak pierwotnie nazywano osadę, została założona w 1711 r., w pierwszych latach gorączki złota na terenach zasobnych w największe na zachodniej półkuli złoża tego szlachetnego kruszcu. 10 lat później Vila Rica była już stolicą kapitanii Minas Gerais, a w szczytowym okresie rozwoju, w połowie XVIII w., liczyła aż 110 tys. mieszkańców (głównie niewolników) i cieszyła się sławą najbogatszego miasta w Nowym Świecie.

Pod koniec XVIII stulecia wśród mieszkańców Brazylii wzrosło niezadowolenie z powodu zależności od Portugalii. Spadające wydobycie złota i mniejsze zyski właścicieli kopalń uniemożliwiały im wywiązywanie się z wygórowanych obowiązków podatkowych wobec Portugalczyków. Wyrazem frustracji był rozwój ruchu narodowo-rewolucyjnego i cztery powstania. Pierwszym z nich była Inconfidęncia Mineira (zdrada górnicza) w 1789 r., która przeszła do historii także pod nazwą „niedyskrecji w Minas Gerais”, ponieważ przyczyną klęski była zdrada jednego z konspiratorów we wczesnej fazie tworzenia ruchu oporu. Najtragiczniejszy los spotkał przywódcę rewolty, poetę i dentystę w jednej osobie, Joaquima José da Silva Xaviera (o przydomku Tiradentes, czyli Wyrwiząb), który został poddany okrutnym torturom i poćwiartowany.

Ouro Preto położone jest na wysokości 1000 m. Gruntowne poznanie wszystkich atrakcji zajmuje przynajmniej dwa dni. Turysta powinien zwiedzać to miasto, usytuowane w dolinie pośród stromych zboczy, w mocnych butach, gdyż brukowane uliczki, biegnące pod górę, a potem w dół, wypolerował deszcz i są śliskie.

Brazylia - (Brasil, República Federativa do Brasil) stanowi największe państwo w Ameryce Południowej zarówno pod względem powierzchni jak i liczby mieszkańców. Terytorium Brazylii to olbrzymi obszar zajmujący prawie połowę powierzchni Ameryki Południowej położony w centrum kontynentu, i na wschodzie nad Oceanem Atlantyckim. Łączna długość granic lądowych Brazylii wynosi 14 961 km, zaś długość wybrzeża to 7 491 km. Brazylia sąsiaduje z Argentyną, Boliwią, Gujaną Francuska, Gujaną, Kolumbią, Paragwajem, Peru, Surinam, Urugwajem i Wenezuelą. Brazylia podzielona jest również na trzy istotne krainy geograficzne; Wyżynę Gujańską na północy, Wyżynę Brazylijską na południowym wschodzie, oraz Nizinę Amazonki nazywaną Amazonią, na północy i północnym zachodzie. Południowo-zachodnie tereny Brazylii zalicza się także do przedłużenia Argentyńskiej Niziny La Platy. Najwyższym szczytem Brazylii jest położony na pograniczu brazylijsko-wenezuelskiej Wyżynie Gujańskiej, Pico da Neblina liczący 3014 m n.p.m. Brazylia poprzecinana jest również licznymi rzekami w tym słynną Amazonką (posiadająca największe dorzecze na świecie (o powierzchni ok. 7 mln km2) i jest długa na 7025 km), jak i takimi rzekami jak, Parana (z wielką zaporą Itaipu), Rio Negro, Sao Francisco, Xingu, Madera, Tapajós, Tocantins (z wielką zaporą Tucurui) oraz Iguazu (z słynnymi wodospadami).  Brazylia nazywana jest często zielonymi płucami świata, gdyż aż 65% jej powierzchni stanowią wilgotne lasy równikowe (selwa, największy kompleks na świcie, z cennymi gatunkami drzew: mahoniowcem i kauczukowcem), niestety będąc narażona na silnie zniszczone wyrębami tereny ta powierzchnia ta nieco się kurczy. Wyżynę Brazylijską porastają sawanny z suchą formacją leśną (catinga) oraz sawanny bezdrzewne zwane (campos). W dolinach rzek występują lasy galeriowe, w obszarach południowych lasy araukariowe zaś wzdłuż wybrzeża namorzyny. Brazylia posiada również bardzo bogaty świat zwierzęcy, do którego królestwa wchodzą między innymi: małpy, ptaki (kolibry, papugi, nandu, kariamy), kajmany, aligatory, legwany, delfiny słodkowodne, strusie amerykańskie, gekony, grzechotniki, żółwie, jaszczurki, pancerniki, leniwce, tapiry, pekari, aguti, mrówkojady, jaguary, oceloty, jeleń pampasowy, wilk oraz piranie.

Salvador da Bahia - Salvador, Bahia, trzecie co do wielkości (po São Paulo i Rio de Janeiro) miasto we wschodniej Brazylii. Pełna nazwa São Salvador da Baía de Todos os Santos (Święty Wybawca Zatoki Wszystkich Świętych), gdyż miasto leży nad tą zatoką. Stolica stanu Bahia, ważny port nad Oceanem Atlantyckim. Miasto było do 1763 roku stolicą portugalskiej Brazylii. Nazwa Bahia do połowy 20 wieku była zamiennikiem nazwy miasta.

Miasto tworzy wtłoczony między urwiste wzgórza a wybrzeże zespół miejskich zabudowań, zamieszkanych przez 9 mln cariocas (mieszkańców Rio de Janeiro). Mimo ogromnych problemów – ubóstwa i dzielnic slumsów, przemocy, narkotyków i korupcji policji – każdego dnia objawia się niesamowita dionizyjska natura mieszkańców Rio, najpełniej widoczna podczas karnawału, ale obecna także we wszelkich przejawach codziennego życia. Uwielbienie życia, plaże i piękne ciała, samba i futbol, piwo i cachaça (rum z trzciny cukrowej) to symbole tego radosnego bytowania.

Rio de Janeiro jest odpowiednim miastem dla mniej zamożnych turystów, którym może zaoferować wiele tanich restauracji i hoteli, darmowe i dostępne dla wszystkich plaże, przyjaznych i uczynnych ludzi, a ponadto mnóstwo atrakcji do zwiedzania.

W styczniu 1502 r. portugalski żeglarz Gaspar de Lemos odkrył rozległą zatokę Guanabara. Ponieważ był przekonany, że płynie szerokim ujściem rzeki, nazwał ją Rio de Janeiro (Styczniowa Rzeka). W 1555 r. na wyspie w zatoce Francuzi założyli kolonię La France Antarctique dla uchodźców hugenockich. Ich obecność miała charakter incydentalny – już w latach 60. XVI w. zostali oni usunięci przez Portugalczyków, którzy wybrali zachodnią część wybrzeża zatoki na lokalizację ufortyfikowanego miasta. W XVII w. Rio nabrało znaczenia jako miasto portowe i ośrodek handlu cukrem, zasilany dostawami towaru z plantacji prosperujących dzięki pracy niewolników. Prawdziwy  rozkwit nastąpił jednak na początku XVIII w., w okresie gorączki złota w Minas Gerais. W 1763 r. Rio, wtedy już 50-tysięczne miasto, przejęło od Salvadoru rolę stolicy kolonii i utrzymało ten status jeszcze po uzyskaniu przez Brazylię niepodległości. Do roku 1900 Rio liczyło już 800 tys. mieszkańców, głównie za sprawą boomu kawowego, intensywnego napływu emigrantów z Europy i wewnętrznej migracji wyzwolonych niewolników.

Okres od lat 20. do 50. XX w. to prawdziwy złoty wiek Rio de Janeiro. Właśnie wtedy narodził się mit Rio – egzotycznego i romantycznego raju, który magnetyzuje umysły zamożnych międzynarodowych elit towarzyskich. W 1960 r. stolicę przeniesiono do Brasílii, ale Rio nadal jest najważniejszym ośrodkiem kulturalnym i turystycznym kraju.Większość muzeów oraz budynków w stylu kolonialnym skupia się w Centro, właściwym centrum finansowym miasta, które oddziela przemysłową i robotniczą zona norte (strefę północną) od zona sul (strefy południowej) ze słynnymi plażami, zamieszkanej głównie przez klasę średnią. Większość atrakcyjnych dzielnic przylega do wybrzeża Baía de Guanabara (zatoki Guanabara) i Atlantyku. Na południe od Centro ciągną się przedmieścia Lapa, Glória, Catete, Flamengo, Botafogo z charakterystycznym Păo de Açúcar (Głową Cukru), Copacabana, Ipanema i Leblon. Poza stadionem Maracană i międzynarodowym lotniskiem Ilha do Governador niewiele atrakcji może zaoferować turystom zona norte. W głębi lądu, na szczycie wzniesienia Corcovado, góruje nad obydwiema strefami miasta słynny posąg Cristo Redentor (Chrystusa Zbawiciela). Na stromych zboczach w obu częściach miasta rozciągają się favelas (dzielnice nędzy).

Rio nie jest bezpiecznym miastem, dlatego też należy traktować poważnie nasze porady i ostrzeżenia. Pomogą one uniknąć kradzieży lub rozboju. Bardzo widoczna obecność policji w dzielnicach Copacabana i Ipanema oznacza, że plaże są w miarę bezpiecznymi miejscami, ale czujność należy zachować zawsze. Pospolitą metodą stosowaną przez złodziei na plaży (działają z reguły w parach) jest zajmowanie uwagi ofiary czynnością związaną z odpalaniem papierosa lub sprawdzaniem aktualnego czasu, tak by stworzyć podchodzącemu od tyłu wspólnikowi możliwość zdobycia łupów.